Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ: "Η ΠΕΙΝΑ"


Λίγα λόγια για τον συγγραφέα: Ο Κνούτ Χαμσούν γεννήθηκε το 1859 στην κεντρική Νορβηγία σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια. Το 1920 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε το 1952 πάμφτωχος, αφού τα περιουσιακά του στοιχεία δημεύτηκαν και ο ίδιος εγκλείστηκε σε ψυχιατρείο αντί να φυλακιστεί λόγω της συμπόρευσής του με το ναζισμό στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Θερμός οπαδός του Ντοστογιέφσκι και του Νίτσε, υπέρμαχος της κοσμοθεωρίας του ότι κεντρικός άξονας των πάντων είναι ο άνθρωπος μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον, πίστεψε στη θεωρία του Χίτλερ για την αναλλοίωτη φυσική τάξη και τον λαό ως φυσική μονάδα του ανθρώπινου είδους. Μετά τον θάνατό του η φήμη του αποκαταστάθηκε και σήμερα συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους σύγχρονους συγγραφείς, αφού πρώτος αυτός απελευθέρωσε τη δομή του μυθιστορήματος από τα δεσμά της πλοκής, όπως την είχε διαμορφώσει ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα. Κατέχει πλέον σημαντική θέση ανάμεσα στους πρωτοπόρους του κινήματος του μοντερνισμού.


Η ΠΕΙΝΑ: Είναι το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα και βασίζεται στις προσωπικές του εμπειρίες και προσπάθειες να γίνει συγγραφέας. Το 1890 δημοσιεύθηκε ανώνυμα σε εφημερίδα της Κοπεγχάγης και ξεσήκωσε θύελλα εικασιών για το ποιος ήταν αυτός ο συγγραφέας που είχε γράψει ένα τόσο ξεχωριστό κείμενο. Ο ίδιος έλεγε πως η "Πείνα" δεν ήταν μυθιστόρημα εννοώντας πως δεν είχε αυτό που λεγόταν πλοκή
Στο έργο ο ανώνυμος αφηγητής του και μοναδικός "ήρωας" του έργου, δοκιμάζει τα όρια του ανθρώπινου μυαλού, όταν το σώμα που το φιλοξενεί σχεδόν λιμοκτονεί καθημερινά. Η χρήση πρώτου προσώπου (καθόλου συνηθισμένος εκείνη την εποχή), η απόδοση του διαλόγου σε πλάγιο λόγο, ο ειρωνικός στοχασμός, η προσπάθεια του ίδιου του ήρωα να κρατήσει ψηλά τις ανθρώπινες αξίες φτάνοντας μάλιστα σε αυτοκαταστροφικά επίπεδα, αφού συμβιβάζεται ακόμη και με την ιδέα του θανάτου ως αναπόφευκτου και λυτρωτικού, καθιστά τον Χάμσουτ ως τον συγγραφέα που καταφέρνει να αποκρυπτογραφήσει και να περιγράψει με τελειότητα την ανθρώπινη ψυχή, τοποθετώντας την στο επίκεντρο του έργου. Ο ίδιος ο συγγραφέας περιγράφει το έργο του ως "Το βιβλίο μου είναι μια προσπάθεια να περιγράψω την περίεργη ζωή του νου, τα μυστήρια της ψυχής σε ένα κορμί που πεινάει"   Το καταφέρνει αριστοτεχνικά. 

Όσοι από εμάς τους αναγνώστες δεν πεινάσαμε ποτέ στη ζωή μας, με την πραγματική έννοια της πείνας, μέσα από τις σελίδες αυτού του βιβλίου μπορούμε να πάρουμε μια γεύση αυτής της "εμπειρίας" που καταρρακώνει τον άνθρωπο, τον εξευτελίζει και τον κάνει να μην διαφέρει σε τίποτα από τα ζώα στα μάτια των άλλων που βλέπουν μόνο την πεινασμένη σάρκα. Το μυαλό αντιστέκεται περισσότερο από το φθαρτό σώμα, παρότι κι αυτό καταφέρνει η πείνα να το φτάσει στα όρια της τρέλας.  

Θεωρώ ότι το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί, ειδικά στις μέρες μας που τόσοι άνθρωποι γύρω μας πεινάνε. 
Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο. 

Χριστόδουλος Λιτζερίνος 

4 σχόλια:

  1. Συγχαρητήρια! Σπουδαία παρουσίαση έκανες φίλε μου του βιβλίου! Μου άρεσε πολύ το πόσο ευγενικά "ξυστά" πέρασες και ακούμπησες θίγοντας σε προσωπικό επίπεδο πια,καταθέτοντας την άποψή σου, στο θέμα της "πείνας", το θέμα του βιβλίου και της παρουσίασής σου από σένα! Συγχαρητήρια ξανά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ αναρωτιέμαι πάλι. Ενα τέτοιο βιβλίο αν γράφονταν σήμερα στην Ελλάδα θα έβρισκε εκδοτικό οίκο να το εκδώσει;

      Διαγραφή
    2. Καλώς σε βρήκα και πάλι αγαπητή Appelsinpigen :-) Ετσι δυστυχώς είναι....

      Διαγραφή