Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2009

ΑΜΟΡΓΟΣ



"...Xρόνια και χρόνια πάλεψα με το μελάνι και το σφυρί βασανισμένη καρδιά μου
Mε το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα
Ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς
Mιαν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω
Eγώ που κάποτε σ' άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
Kαι με τη χαίτη του φεγγαριού σ' αγκάλιασα και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομένο τριφύλλι
Mαύρη μεγάλη μοναξιά με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου..."

Νίκος Γκάτσος

3 σχόλια:

  1. "Τη θάλασσα
    θέλω να βρω
    να τη ρωτήσω

    αφού με γέννησε
    τι μ' άφησε
    στα ξένα χέρια
    της ξηράς
    να μεγαλώνω;"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες
    Όταν τα ανοίγω βλέπω εμπρός μου ο,τι κι αν τύχει
    Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου ο,τι ποθώ"

    Α.Εμπειρίκος

    @ nyxterino

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
    Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
    Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.
    Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.
    Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και
    οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
    έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε
    φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
    Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε
    πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
    γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
    Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
    Στο μυαλό είναι ο Στόχος
    το νου σου ε; "

    ΑπάντησηΔιαγραφή