Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ


την ώρα που διαγράφει τη μικρή πύρινη τροχιά της η πυγολαμπίδα
κι αναπαύεται το τριζόνι στα μαλακά μαξιλάρια της νύχτας
αντιλαμβάνομαι την φευγαλέα στίξη στο χαρτί που κιτρίνισε
κάτω από την λάμπα εφηβικών ονειρώξεων
στο κατώφλι του λασπωμένου δρόμου της γειτονιάς μου

βυθισμενη η γειτονιά στην άκρη του κόσμου
σαν σε σχοινί ακροβάτη δίχως το δίχτυ του
ψιθυρίζει πίσω απ τα κίτρινα παράθυρα των σπιτιών με τις ταράστες
λόγια έρωτα ανάκατα με τηλεοπτικές κραυγές και φωνές μωρών
που βιάζονται ναφήσουν το ζεστό βυζί
και να σκαρφαλώσουν στις αντένες του τσιμεντένιου ουρανού
ανυποψίαστα
πρόθυμα να ερωτευθούν και να πεθάνουν για το γκρίζο που κληρονόμησαν

βυθισμένη η γειτονιά στα παζάρια του κόσμου και τις αγορές
κοιμάται
με ένα τρέμουλο στα μάτια και την καρδιά
με έναν φόβο για τα παιδιά που θα γίνουνε άνδρες.

2 σχόλια:

  1. Αυτό για το οποίο προετοιμάζει ο τίτλος σου, βρίσκει τέλεια ανταπόκριση στους στίχους που ακολουθούν!
    Και πόσο πυκνή αλήθεια κρύβει μέσα του αυτό το: «πρόθυμα να ερωτευθούν και να πεθάνουν για το γκρίζο που κληρονόμησαν»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δυστυχώς συνεχίζεται η κληρονομιά του γκρίζου στα παιδιά μας. Αυτό δε το γκρίζο έχει πλέον πιο σκούρα απόχρωση. Είναι ΜΑΥΡΟ !!

    Γεια σου nameliart και ελπίζω να μη σε μελαγχόλησα, αλλά δυστυχώς ο κόσμος γίνεται ολοένα και πιο απαισιόδοξος.
    Καλή σου νύχτα, νασαι πάντα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή