Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010



Φωτο: Μιχάλης Πολιτόπουλος . Αναδημοσίευση από http://www.klik.gr/magazine
------------------------------------------------------------------------------------


Το απογευματινό φώς από τις κουρτίνες μούσκεψε καθώς ακούμπησε στα μαξιλάρια, ενώ ο κόσμος σταμάτησε τη στιγμή που έγλυψε τα υγρά σώματα ο αναστεναγμός της δεκαοχτούρας του γειτονικού μπαλκονιού. Ενας ζεϊμπέκικος ρυθμός ζωγράφισε την κίνηση του κορμιού της, ανέμελος, συνάμα μοναχικός που την τρόμαξε προς στιγμήν.... για να αφοσιωθεί αμέσως με την τακτοποίηση των λέξεων που εισχώρησαν από τα ανοικτά της σκέλη στην καρδιά... τόσων λέξεων που δεν ειπώθηκαν, αλλά γνώριζε πως υπήρχαν. Τα μάτια της άφησαν το αποτύπωμά τους στα σεντόνια... πράσινο... της πρωινής χλόης και τριγύρω τους παιδιά, σαν απο παραμύθι ή από γειτονιά προσφυγόπουλων έπαιζαν κρυφτό. Υστερα... η έρημος απλώθηκε στα στήθη της καλύπτοντας με κόκκινη άμμο της θηλές, την ώρα που ο ήλιος έσβηνε πίσω από τα βουνά του Άτλαντα παίρνοντας μαζί του την υγρασία των σωμάτων να τη δωρήσει το πρωί στους γκαμηλιέρηδες του Μαρόκο...

... Κρύωσε... φυλάκισε τα γόνατα στο στήθος της και ξανάμεινε μόνη όπως τότε που γεννήθηκε...

2 σχόλια: