Να κλείσεις τα μάτια
και να αφεθείς
στο χάδι της

Να κλείσεις τα μάτια
και να αφεθείς
στη φλυαρία
της θάλασσας.

Χ.Λ

Ξέχασα να γράφω
μόνο πίνω σκέψεις 
χνηλατώ στ΄αποκαϊδια
του σταχτοδοχείου
τη νεκρή μάνα μου

Τα φεγγάρια έλεγες
είναι για τους ρομαντικούς
κι εγώ
έχω ξεπεζέψει
από το φεγγάρι μου
πατώ στις λάσπες
αισθάνομαι την υγρασία σου
καθώς η βροχή
υγραίνει τη θάλασσα
και τη ρυτιδιάζει

Η ζωή βαραίνει το μολύβι 
μολύβι οι λέξεις
όσες καλημέρες κι αν ανταλλάξουμε
το πρωί
δεν θα ναι ίδια τα μάτια σου
ίσως χαμογελάσεις
με μια γουλιά εσπρέσσο
αλλά ως εκεί

Δεν φταίω θα μου πεις
που ξεράθηκε ο βασιλικός
ήταν που δεν είχα
άνθρωπο
να αφήσω στο πόδι μου
να ξέρει από αρώματα
όσο εσύ έλειπες


Χ.Λ Αυγουστος 2013

ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΣΚΕΨΕΩΝ

Καλό Φθινόπωρο σε όλους

Μετά από μια μακρά απουσία επιστρέφω και πάλι να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας σε έναν Τέταρτο Κύκλο με Οδυσσέα Ελύτη και ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Ναοί στο σχήμα του ουρανού
και κορίτσια ωραία
με το σταφύλι στα δόντια που μας πρέπατε!
Πουλιά το βάρος της καρδιάς μας ψηλά μηδενίζοντας
και πολύ γαλάζιο που αγαπήσαμε!
Φύγανε φύγανε
ο Ιούλιος με το φωτεινό πουκάμισο
και ο Αύγουστος ο πέτρινος με τα μικρά του ανώμαλα σκαλιά.
Φύγανε φύγανε
και βαθιά κάτω απ'το χώμα συννέφιασε ανεβάζοντας
χαλίκι μαύρο
και βροντές, η οργή των νεκρών
και αργά στον άνεμο τρίζοντας
εγυρίσανε πάλι με το στήθος μπροστά
φοβερά των βράχων τ'αγάλματα

Τα δαχτυλα ή τα κλείνεις 

σφιχτά

και γίνονται γροθιά

ή τα ενώνεις

τρυφερά

και γίνονται ικεσία

Ανοιχτά καμμία αξία

δεν έχουν

εκτός της χώρας τούτης

Χ.Λ

LI

Με στίχους μου δεμένους στο κατάρτι

και τ όνομά σου κεντημένο στα πανιά

τα χείλη σου να σημαδεύουνε στο χάρτη

τον ήλιο που ματώνει την καρδιά

Διώξε το σύννεφο που έβρεξε βροχή

βάλε το φόρεμα που αγόρασες στο Πόρτο

τα σκουλαρίκια σου κυκλώνουν την ελπίδα

και το κραγιόν σου κοκκινίζει την αυγή

Θα τραγουδήσω το τραγούδι που αγαπούσες

και θα πλαγιάσω σε σκοτεινή ακτή

τα παραμύθια που από μικρή μισούσες

θα τα καρφώσω στης πλώρης τη γραμμή

Θ΄αλλάξω ρούχα και θα βάλω τα καλά μου

την Κυριακή θα κάνω δώρο στα παιδιά

κι οταν σε νοιώσω να χαϊδεύεις τα μαλιά μου

θα σαι φτερούγα στου πελάγου τ ανοιχτά

Διώξε το σύννεφο που έβρεξε βροχή

βάλε το φόρεμα που αγόρασες στο Πόρτο

τα παραμύθια που από μικρή μισούσες

τα χω σκοτώσει στης πλώρης τη γραμμή.

Στο καλοκαιρι που φυγε

Ο,τι αφήσαμε πίσω μας....

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Παράξενο το καλοκαίρι
Παράξενη η ξερολιθιά
Άσπρο πανί και περιμένει
Να σκίσει η πλώρη τα νερά

**
Παράξενο το καλοκαίρι
Παράξενα και τα παιδιά
Δεν κολυμπούν το μεσημέρι
Και περιμένουν τη νυχτιά

**
Παράξενο το καλοκαίρι
Παράξενες και οι φωνές
Που φέρνει μπρος μου το αγέρι
Στις έρημες ακρογιαλιές

**
Παράξενο το καλοκαίρι
Παράξενη και η αυγή
Είναι σαν δύση που πεθαίνει
Προτού λουστεί με τη ζωή.
**
Παράξενες που είναι οι ζωές μας
Εγώ εδώ κι εσύ εκεί
Φυλακισμένες οι ματιές μας
Στου πρώτου πόθου τη στιγμή..

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ

- Βασιλιά μου πεινάω!!!

-Μη σε απασχολεί η πείνα σου
το βασίλειο να υπάρχει
για να υπάρχομε ημείς
μαζί με την πείνα σου...

ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

την ώρα που διαγράφει τη μικρή πύρινη τροχιά της η πυγολαμπίδα
κι αναπαύεται το τριζόνι στα μαλακά μαξιλάρια της νύχτας
αντιλαμβάνομαι την φευγαλέα στίξη στο χαρτί που κιτρίνισε
κάτω από την λάμπα εφηβικών ονειρώξεων
στο κατώφλι του λασπωμένου δρόμου της γειτονιάς μου

βυθισμενη η γειτονιά στην άκρη του κόσμου
σαν σε σχοινί ακροβάτη δίχως το δίχτυ του
ψιθυρίζει πίσω απ τα κίτρινα παράθυρα των σπιτιών με τις ταράστες
λόγια έρωτα ανάκατα με τηλεοπτικές κραυγές και φωνές μωρών
που βιάζονται ναφήσουν το ζεστό βυζί
και να σκαρφαλώσουν στις αντένες του τσιμεντένιου ουρανού
ανυποψίαστα
πρόθυμα να ερωτευθούν και να πεθάνουν για το γκρίζο που κληρονόμησαν

βυθισμένη η γειτονιά στα παζάρια του κόσμου και τις αγορές
κοιμάται
με ένα τρέμουλο στα μάτια και την καρδιά
με έναν φόβο για τα παιδιά που θα γίνουνε άνδρες.

ΕΞΟΥΣΙΑ

Εξουσία .... γένους θηλυκού
στα χέρια ανδρών

Τί αιχμηρή λέξις !!
περιέχει το ξι
του ξίφους και του ξυραφιού

Ανδρικά παιχνίδια,
ευλόγως θα παρατηρήσετε....

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΧΑΛΚΙΔΙΚΙΩΤΗ ΠΟΙΗΤΗ ΑΡΓΥΡΗ ΜΠΑΡΗ

Εχοντας τα χέρια μου τυφλά
οξειδώθηκε το κρανίο μου
και κοιμάμαι
κι όσο κοιμάμαι
δεν ξημερώνει.

Το φίμωτρο είναι για τα σκυλιά.
Εμένα γιατί μου το φόρεσαν;
Δεν φτάνει της λογικής
που από παιδί μου φόρεσε η μάνα μου;

Τον Ιησούν ή τον Βαραβάν;
Τα όνειρα ή τους εφιάλτες;
Και απάντησαν τον Βαραβάν
ή όπως θ΄απαντούσαμε σήμερα, τους εφιάλτες
Εκτοτε πληρώνομε αχρεωστήτως.

Το δικό μου κόκκινο
δεν το κλεψα από τις παπαρούνες
και δεν είναι χρώμα μπογιάς.
Είναι το αίμα μου
που στάζει ζωή
και ακυρώνει το θάνατο.

Πεινούσα, πεινούσα πολύ
πεινούσα κάθε μέρα
και όταν το φώναξα
μου είπαν, και οι φίλοι μου ακόμα,
πως δεν ήμουν ευπρεπής
αλλά μουζίκος
και πως η ευταξία αυτά
δεν τα επέτρεπε,
ούτε ο "πολιτισμός" μας.

Πρέπει κάτι να χασεις
για να το ψάξεις,
να το βρείς
κι εμείς ποτέ μας δεν αποδεχθήκαμε
ότι κάτι χάσαμε,
ποτέ.

Στην στατιστική ατέλειωτοι αριθμοί
κρύβουν από κάτω τους ζωντανούς
που βαριανασαίνουν.
χωρίς γέλιο,
χωρίς όνειρα,
χωρίς γιασεμιά στα χείλη,
χωρίς γαρύφαλλα στα μάτια
αποψιλωμένοι της παγκοσμιοποίησης
απλόι αριθμοί του άπληστου κέρδους.

***

Εξομολογούμαι: η γραφή μου
θέλω να μυρίζει ιδροτίλα σκαφτιά και θεριστή,
να στάζει τον πόνο τους
να ναι φαρδιά σαν τις πληγές τους,
δροσερή σαν το πήλινο σταμνί
κάτω απ΄τον ίσκιο της αγριογκορτσιάς
να τους δροσίζει.
Η γραφή μου θέλω νάναι
τα σφαγμένα λαρύγγια των αφανών
και των μουγγών του τρόμου.
Νάναι δυνατή σαν τη φωτιά
να μιλάει σαν το σύμπαν πολυφωνικά
και να ευωδιάζει σαν ένα φρεσκοανθισμένο αγιόκλημα
κι ένα κλωνάρι δυόσμο.

**

Η ροή δεν αναγνωρίζει πρόσωπα
Ζητάει επίμονα ταυτότητα,
δαχτυλικά αποτυπώματα,
αδιαφορώντας για τις περιφορές εικόνων,
τις αναγνώσεις Προφητειών,
τις προσευχές και τα συναξάρια.
Η ροή, ποτάμι φορτισμένο,
δεν γαλβανίζει.
Κουβαλάει καινούρια
και δεν καρτερεί.
Ρέει.
Είμαι μαζί της.
Ο χρόνος σιωπηλός ανανεωτής
εγγυάται την αιωνιότητα
η ροή των ανανέωση.

*

ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΠΑΡΗΣ

ο Αργύρης Μπαρής γεννήθηκε το 1930 στο χωριό Παλαιόκαστρο Χαλκιδικής και εργαζόταν ως ηλεκτρολόγος στη Θεσσαλονίκη όπου και ζούσε πάνω από 60 χρόνια. Στα χρόνια της κατοχής, παιδί ακόμα, πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως σύνδεσμος και διακινητής διαφωτιστικού υλικού. Μετά την απελευθέρωση και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, αιχμαλωτίσθηκε, βασανίσθηκε και με το νόμο 509 καταδικάσθηκε σε θάνατο παμψηφεί. Δημοσίευσε αρκετά άρθρα στον ημερήσιο τύπο και ποιήματά του σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ο ίδιος σεμνός μέχρι στο τέλος της ζωής του δεν εξέδωσε τις ποιητικές του συλλογές.

Το έργο αυτό ανέλαβε ο Πολιτιστικός Σύλλογος της γενέτειράς του που εξέδωσε τα ποιήματά του.

Ευχαριστώ θερμά τον κ. Θανάση Γραμμένο για την ευγενική του προσφορά να μου γνωρίσει τον υπέροχο αυτό ποιητή και για την άδειά του να δημοσιεύσω μερικά από τα ποιήματά του στο blog μου. Μεγάλες μορφές των Γραμμάτων μας, όπως η Διδώ Σωτηρίου, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, ο Τάκης Βαρβιωτσιώτης, ο Τάσος Βουρνάς, ο Αθανασιος Νάσιουτζικ, ο Θωμάς Μάρας και άλλοι, γνώριζαν το έργο του και είχαν αναγνωρίσει την ποιητική του φλέβα.

Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως εξής:

" ...... Υπαρξιακά δεν προσδιορίζομαι από ιδιαίτερες συντεταγμένες. Ζω και αναλώνομαι στην αγορά της καθημερινότητας. Πέρα από ευθύγραμμες κινήσεις, σταθερές, συγκεκριμένες παραμέτρους, βεβαιότητες και αυτονόητα, περνώ σαν τους πολλούς χωρίς συμπέρασμα, καταλήξεις, υποδείξεις και ολοκληρώματα στο ες αεί ακατάληκτο. Ζω την κοινωνική "γαλήνη" που παρέχει η παραδοχή και αποδοχή του STATUS χωρίς τις αυταπάτες του κλειδούχου, χωρίς κλειδιά νεανικών εξάρσεων, ονείρων και οραμάτων...."

"... Τώρα μετά την πρόσφατη γέννα μου, δεν φοβήθηκα τίποτε περισσότερο από την μια και μοναδική αλήθεια..."

ΤΙΣ ΘΕΡΜΕΣ ΜΟΥ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΠΑΛΑΙΟΚΑΣΤΡΟΥ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ "ΤΑ ΑΗΔΟΝΙΑ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΣΕΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΜΠΑΡΗ

http://taidonia.blogspot.com

Υ.Γ: Να με συγχωρήσουν οι φίλοι μου που για κάποιο, έστω λίγο χρόνο, φαινόταν στο blog μόνο ο τίτλος της ανάρτησης και όχι και το περιεχόμενο του. Υπήρξε τεχνικό πρόβλημα στον υπολογιστή μου.
Για να προμηθευτείτε τα Απαντα του ποιητή μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Σύλλογο http://taidonia.blogspot.com