Τη θάλασσα αγάπησες πριν ακόμα ξυπνήσουν τ΄άστρα πριν περπατήσεις νήπιο στην αυλή με τις βουκαμβίλιες σε μήτρα αρμυρή κολύμβησες, με τους ψιθύρους των κυμάτων στο προσκεφάλι σου αποκοιμήθηκες, δρασκέλισες τοίχους, ποτάμια, βουνά, γι΄αυτήν.
Κι ερωτεύτηκες τον έρωτα, κορόιδεψες την καταιγίδα κι αφέθηκες στου ήλιου τις λάγνες υποσχέσεις, ενώ γύρω σου έστηναν χορό οι νυχτερίδες.
Στην πλάτη της ανέβηκες και βυθίστηκες στην υγρασία της αγκαλιάς της, το λευκό εκκλησάκι στην άκρη του βράχου προσκύνησες κι ύστερα έκλεψες των ματιών της το πράσινο να το κάνεις δικό σου.
Σε ταπεινό ακρογιάλι σου δόθηκε μια βραδυά του Αυγούστου. μέσα στην ορμή των αφρών της λούστηκες με το φώς τους κι αποκοιμήθηκες γυμνή με το χαμόγελό της.
Ποιό κοχύλι έκανες φυλαχτό στο λαιμό σου; Ποιό βότσαλο τραγούδησες στην ακτή; Ποιό νησί ζωγραφίζεις λευκό στο χαρτί; Ποιό πράσινο κυριεύει τα μάτια σου; Ποιά αγάπη κουβαλάς στην καρδιά σου;
Τη θάλασσα αγάπησες πριν ακόμα ξυπνήσουν τ΄άστρα Στη θάλασσα ανήκεις.....
Σάλος προκλήθηκε τις τελευταίες μέρες με την «άσεμνη» φωτογραφία της Αφροδίτης μας στο γερμανικό περιοδικό Focus και το άρθρο του δημοσιογράφου που τη συνόδευε. Ξεσηκώθηκαν πολιτικοί, ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, ο Πρόεδρος της Βουλής, δεξιά, κεντρώα και αριστερά κόμματα, καλλιτέχνες, άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών, ξύπνησαν μνήμες του παρελθόντος, η γερμανική κατοχή και θηριωδία, οι Ούνοι, οι Γότθοι οι Βησιγότθοι και πάει λέγοντας. Μόνο οι παπάδες και οι παραστρατιωτικές τους οργανώσεις δεν ξεσηκώθηκαν, ίσως γιατί δεν τους ενδιαφέρει μια πεθαμένη Θεά !!!
Ποιος ήταν ο στόχος αλήθεια αυτού του δημοσιεύματος;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Εγώ προσωπικά δεν εκπλήσσομαι με τη χειρονομία της Θεάς. Αιώνες είχε συνηθίσει σε τέτοιου είδους πρακτικές και παρενοχλήσεις στις ψηλές κορυφές του Ολύμπου από άλλους Θεούς λάτρεις του σπορ και είπε να το κάνει κι αυτή μια φορά σε άλλους. Σε ποιους; Σε μας τους Έλληνες; Δε νομίζω. Μάλλον στους Ευρωπαίους απευθυνόταν το δαχτυλάκι της, αφού προηγουμένως βέβαια υπαγόρευσε στον δημοσιογράφο το κείμενο του άρθρου του. Πρόκειται δηλαδή για ένα θεόπνευστο έργο και ως τέτοιο μπορούμε να το εκτιμήσουμε και να το ερμηνεύσουμε. Δεν πιστεύω ότι ο Γερμανός γνώριζε τόσα πολλά για την Ελληνική φυλή. Δεν τα διδάσκουν αυτά στα σχολεία τους. Μόνο μια Θεά που μας γνώριζε απέξω και ανακατωτά θα μπορούσε να του «σφυρίξει» τα χούγια μας. Όπερ και εγένετο.
Η αντίδρασή μας όμως είναι ακατανόητη. Σε γενικές γραμμές η Θεά δεν παραπληροφόρησε τον Γερμανό. Ίσως σε κάποια σημεία να έπεσε λίγο έξω, αλλά αυτό δικαιολογείται από την τόσων αιώνων αποχή της από τα κοινά των Ελλήνων. Η δική μας αντίδραση αντίθετα, αντί να πλήξει, επιβεβαιώνει σε πολλά σημεία το άρθρο.
Αφού λοιπόν ο Γερμανός πληροφορήθηκε περί της «ιδιαιτερότητας» των Ελλήνων από πρώτο χέρι, τρόμαξε και τότε είδε μπροστά του το μέγα σφάλμα των Ευρωπαίων να μας δεχθούν στην Ενωση και μετά στην ΟΝΕ. Είδε στρατιές Γερμανών να επαναστατούν και να ζητούν περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να μπορούν κι αυτοί να πάνε στα μπουζούκια. Είδε εφοριακούς Γερμανούς να ζητούν μίζα, γιατρούς φακελάκι, κλητήρες γρηγορόσημο, παπάδες μνημονόσημο, και πάει λέγοντας. Η Θεά του είπε: «Σας τη φέραμε» και του έκανε και την «άσεμνη» χειρονομία. Τα πήρε στο κρανίο.....
Ο Γερμανός δεν μπορούσε να καταλάβει αυτά που του έλεγε η Θεά.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατό όλος ο κόσμος μας λέει GREECE και εμείς αυτοαποκαλούμαστε ΕΛΛΑΣ.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί αυτός αγοράζει μια φέτα καρπούζι και εμείς ολόκληρο το καρπούζι.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι Ελληνες συντηρούν γυναίκα, παιδιά και γκόμενα, ενώ αυτός απλά χωρίζει και πληρώνει διατροφή.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ενώ η Ελλάδα πτώχευσε, ο Ελληνας συνεχίζει να πηγαίνει ταξίδια στο εξωτερικό και να επιδίδεται σε shopping therapy , ενώ αυτός δεν μπορεί παρότι ζει σε πλούσια χώρα
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ενώ κάθονται στο τραπέζι δυο Έλληνες να φάνε παραγγέλλουν μπροστά τους δέκα πιάτα και τα μισά τα αφήνουν ενώ οι δυο Γερμανοί παραγγέλλουν ένα και το μοιράζονται.
Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς γίνεται οι Ελληνες να μη βάζουν γκόλ και να κερδίζουν, ενώ οι δικοί τους που έχουν τόση μεγάλη κλωτσοϊστορία να μη καταφέρνουν τίποτα.
Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι Ελληνες έχουν τόσους Αγίους που τους γιορτάζουν με αργίες και αποχή από τη δουλειά, ενώ αυτός κανέναν.
Δεν μπορούσε να καταλάβει πώς οι Ελληνες γνώριζαν ότι η ύλη αποτελείται από άτομα και η Γη κινείται γύρω από τον Ηλιο, ενώ αυτός χρειάσθηκε αιώνες για να ανακαλύψει το λουκάνικο Φραγκφούρτης αφού πρώτα βέβαια ίδρυσε την πόλη!!
Δεν μπορούσε να καταλάβει πως οι Ελληνες αναλαμβάνουν μια δουλειά του Δημοσίου με έκπτωση 60% και καταφέρνουν να βγάλουν και σημαντικό κέρδος, ενώ αυτός όσο και να τα υπολογίζει δεν του βγαίνουν τα κουκιά.
Όπως αντιλαμβάνεσθε έπιασε χαρτί και μολύβι, ή έστω ποντίκι και πληκτρολόγιο για να πει αυτά στους Ευρωπαίους τώρα που ετοιμάζονται να μας κυβερνήσουν και επίσημα. Διότι για να κυβερνήσεις έναν λαό πρέπει να γνωρίζεις το λαό που θα κυβερνήσεις. Και άμα πρόκειται περί λαού με πολλές ιδιαιτερότητες, τότε η διακυβέρνηση είναι δύσκολη.
Πολλούς αιώνες όμως πριν το Γερμανό δημοσιογράφο, ένας Ρωμαίος ο Μενένιος Άπιος συμβούλευε τον Ατίλιο Νάβιο που τον διαδέχθηκε στη διακυβέρνηση της Αχαϊας τα παρακάτω, προκειμένου να μπορέσει να κυβερνήσει τους Έλληνες: (τα είπανε Γερμανέ άλλοι πριν από σέναααα.)
«… Μάθε φίλτατέ μου Ατίλιε , πως όσοι θέλουν να είναι κοσμοκράτορες, πρέπει να έχουν νοοτροπία πατρικίων και όχι νοοτροπία ιππέων. Ο Έλληνας είναι πιο εγωιστής από εμάς και συνεπώς από όλα τα έθνη του κόσμου. Το άτομό του είναι «πάντων χρημάτων μέτρον» κατά το ρητό του Πρωταγόρα. Αδέσμευτο , αυθαίρετο και ατίθασο , αλλά και αληθινά ελεύθερο , ορθώνεται το «εγω» των Ελλήνων. Χάρις σε αυτό σκεφθήκανε πηγαία, πρώτοι αυτοί , όσα εμείς αναγκαζόμαστε σήμερα να σκεφθούμε σύμφωνα με την σκέψη τους. Χάρις σε αυτό βλέπουν με τα μάτια τους και όχι με τα μάτια εκείνων που είδαν πριν από αυτούς. Χάρις σε αυτό η σχέση τους με το σύμπαν , με τα πράγματα και τους ανθρώπους δεν μπαγιατεύει , αλλα είναι πάντα νέα , δροσερή και το κάθε τι, χάρις σε αυτό το «εγώ» αντιχτυπάει σαν πρωτοφανέρωτο στην ψυχή τους....»
«....Η μοίρα μας έταξε νομοθέτες του κόσμου και το ελληνικό άτομο περιφρονεί τον νόμο. Δεν παραδέχεται άλλη κρίση δικαίου παρά την ατομική του, που δυστυχώς στηρίζεται σε ατομικά κριτήρια. Απορείς πως η πατρίδα των πιο μεγάλων νομοθετών , εχει τόση λίγη πίστη στον νόμο. Και όμως από τέτοιες αντιθέσεις πλέκεται η ψυχή των ανθρώπων και η πορεία της ζωής των. Σπάνια οι έλληνες πείθονται «τοις κείνων ρήμασι». Πείθονται μονο στα ρήματα τα δικά τους και η αλλάζουν τους νόμους κάθε λίγο ανάλογα με τα κέφια της στιγμής , η όταν δεν μπορούν να τους αλλάξουν , τους αντιμετωπίζουν σαν εχθρικές δυνάμεις και τότε μεταχειρίζονται εναντίον τους η τη βία η τον δόλο. Α! πόσο την χαίρεται ο έλληνας την εύστροφη καταδολίευσή τους , τους σοφιστικούς διαλογισμούς που μεταβάλλουν τους νόμους σε ράκη! Ο έλληνας έχει την πιο αδύνατη μνήμη από μας, έχει λιγότερη συνέχεια στον πολιτικό του βίο. Είναι ανυπόμονος και κάθε λίγο , μόλις δυσκολέψουν λίγο τα πράγματα, αποφασίζει ριζικές μεταρρυθμίσεις.Θες να σαγηνεύσεις την εκκλησία του δήμου σε μια πόλη ελληνική; Πες τους : «Σας υπόσχομαι αλλαγή» Πες τους : «Θα θεσπίσω νέους νόμους» Αυτό αρκεί.»
«Στον κάθε έλληνα τα ιδανικά είναι ατομικά. Γι αυτό οι πολιτικές των φατρίες είναι φατρίες συμφερόντων, και το ιδανικό του κάθε ηγέτη είναι ο εαυτός του....»
«....Ο εγωισμός δεν κάνει τους έλληνες μόνο κακούς πολίτες στην αγορά, τους κάνει και καλούς στρατιώτες σον πόλεμο. Έχουν αιώνων τρόπαια που μέσα στην μνήμη τους γίνονται σαν νόμοι άγραφοι και επιβάλλουν την περιφρόνηση της κακουχίας και του κινδύνου. Μη συγχέεις την διάλυση της στρατιωτικής δύναμης , που εχει αφορμή τις εμφύλιες έριδες , με την ατομική γενναιότητα καθώς και την πολεμική δεξιοτεχνία των ελλήνων. Μα δεν είναι μόνο στον πόλεμο ο έλληνας γενναίος και άξιος μαχητής , αλλά και στην ειρήνη. Ακριβώς γιατί η γενναιότητά του δεν είναι συλλογική, σαν των περισσοτέρων λαών, αλλά ατομική, γι αυτό δεν φοβάται, και εκεί που βρίσκεται μόνος του, να ριψοκινδυνεύσει, στην ξενιτιά , στο παράτολμο ταξίδι , στην εξερεύνηση του αγνώστου. Γι αυτό και τόλμησε τέτοια που εμείς δεν θα τολμούσαμε ποτέ και θεμελίωσε για αιώνες αποικίες , έξω από τις στήλες του Ηρακλέους και πέρα στα χιόνια της Σκυθίας. Και στον καιρό μας ακόμη , έλληνες δεν είναι εκείνοι που τόλμησαν να διασχίσουν άγνωστες θάλασσες για να φτάσουν στην χώρα των Ινδών και στις έμπειρες χώρες πιο κάτω από την γη των Αιθιόπων; Αναρωτιέσαι κάποτε γιατί τα τολμάει αυτά τα παράτολμα ο έλληνας; Επειδή είναι γενναίος ο έλληνας , είναι και παίκτης. Παίζει την περιουσία του , την ζωή του και κάποτε την τιμή του. Γεννήθηκε για να σκέπτεται μόνος, για να δρα μόνος , για να μάχεται μόνος και γι αυτό δεν φοβάται την μοναξιά. Εμείς αντίθετα είμαστε από τα χρόνια τα παλιά μια υπέροχα οργανωμένη αγέλη. Σκεπτόμαστε μαζί, δρούμε μαζί , μαχόμαστε μαζί και μοιραζόμαστε μαζί την τιμή, τα λάφυρα, την δόξα. Οι έλληνες δεν δέχονται, όσο αφήνεται η φύση τους ελεύθερη, να μοιραστούν τίποτε με κανέναν. Το εθνικό τους τραγούδι, αρχίζει με έναν καυγά, γιατί θελήσανε να κάνουν μοιρασιά ανάμεσα σε άντρες που μοιρασιά δεν δέχονται (Ιλιάδα).»
«Σε κάθε κόχη , απάγκια της αγοράς κάθε πόλης , σε κάθε πλάτανο από κάτω της ευλογημένης ελληνικής γης , θα βρεις και έναν έλληνα , αδυσώπητο κριτή του εαυτού του. Και εύκολα θα σου ξανοιχτεί και ας είσαι ξένος. Αρκεί εσύ να μην αρχίσεις να κακολογείς τίποτε το ελληνικό, γιατί τότε ξυπνάει μέσα του μια άλλη αρετή, η περηφάνια. Ναι , ναι , σε βλέπω να γελάς , Ατίλιε Νάβιε , αυτούς τους ταπεινούς κόλακες που σέρνονται στους προθαλάμους μας, γελάς που τους ονομάζω περήφανους. Και όμως θα αστοχήσεις στο έργο σου αν αγνοήσεις αυτήν την αλήθεια. Πρόσεξε την υπεροψία και την φιλοτιμία των ελλήνων. Μην πλανάσαι ! `Εχουν την ευαισθησία των ξεπεσμένων ευγενών. Είναι γκρεμισμένοι κοσμοκράτορες , ποτέ όμως τόσο χαμηλά πεσμένοι ώστε να ξεχάσουν τι ήτανε !....»
«.....Καθώς τρέφονται από την οπτασία των περασμένων τους μεγαλείων και δεν μπορούν να συμμορφωθούν με τις σημερινές τους διαστάσεις, πολύ θα σε ταλαιπωρήσουν με την αξίωσή τους να μην επεμβαίνεις στα πράγματα της πόλης τους.....» (αποσπάσματα από τους Οξυρρύγχειους Παπύρους σε μετάφραση Κωνσταντίνου Τσάτσου)
Ο φίλος μας ο Γερμανός λοιπόν με το άρθρο του προειδοποιεί τους Ευρωπαίους κυβερνήτες για το τι θα αντιμετωπίσουν εκεί που πάνε να κυβερνήσουν. Διαφορετικά κινδυνεύουν να εισπράξουν όχι ένα κωλοδάχτυλο, αλλά…..
Διότι ενώ ο πολιτισμός τους έχει φθάσει σε ανώτερα επίπεδα ανοχής προς την ιδιαιτερότητα, τον πολιτισμικό πλουραλισμό, τη συμβίωση των ανθρώπων, τη θρησκευτική ελευθερία, εντούτοις παρεκκλίνουν από αυτές τις αρχές τους όταν ο άλλος δεν καταφέρνει να ενσωματωθεί στην δική τους κουλτούρα και να γίνει πολίτης-μηχανή του κρατικού τους μηχανισμού. (βλ. απαγόρευση μπούργκας στα σχολεία της Γαλλίας)
Την ατίθαση ιδιαιτερότητα του Έλληνα δεν μπορούν να ανεχθούν γιατί βλέπουν ότι μπορεί να διαβρωθεί ο δικός τους κοινωνικός ιστός. Ούτε μπορούν φυσικά να ανεχθούν ότι ξεγελάσαμε τη Δημοκρατία τους. Τη ΔΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ.
Κούνια που σας κούναγε αγαπητοί μου.
Η σεξουαλική σας πχ απελευθέρωση και ανεκτικότητα δεν θα υπήρχε σήμερα αν δεν μαθαίνατε από κάποιους άλλους....
Ή ……
Ή ……
Ή……....
Αν δεν γδύναμε τους Θεούς μας να τους φέρουμε δίπλα στον άνθρωπο γυμνούς, αν δεν τους αντικαθιστούσαμε με ανθρώπους Αγίους, σήμερα ο δημοσιογράφος ίσως να μη τολμούσε να φτιάξει αυτή τη φωτογραφία, ίσως να ζούσε ακόμα σε θρησκευτικό μεσαίωνα.
Ο στόχος λοιπόν του δημοσιογράφου και γενικότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να πλήξει την ιδιαιτερότητά μας, γιατί κινδυνεύει η "δημοκρατία" του..
Αν δεν το προσέξουμε κινδυνεύουμε να γίνουμε Ινδοί γιάπηδες στο City των Βρυξελών όπου όλοι θα μας δέχονται με μεγάλη χαρά. Δεν είναι τυχαίο που ο δημοσιογράφος επέλεξε να επισημάνει το παράξενο γι΄αυτόν να επιμένει δηλαδή να μιλά ένας λαός μια αρχαία γλώσσα !!! Το θεωρεί αδιανόητο και δικαίως, διότι ο ίδιος δεν έχει αρχαία γλώσσα και ό,τι έχει πετύχει το έχει πετύχει στηριζόμενος στην αρχαία σοφία άλλων λαών και όχι του δικού του.
Ας αντισταθούμε λοιπόν στη νέα διακυβέρνηση που θα μας επιβάλλουν για να μη χάσουμε όχι την ελληνικότητά μας, αλλά την ελληνική ανθρωπιά μας.
Οι πολιτικοί μας είναι πια πειθήνια όργανα και δεν μπορούν να πουν όχι. Ούτε διαθέτουν τα ανάλογα σωματικά χαρίσματα με τον Σάτυρο της φωτογραφίας για να προτάξουν τα πέη τους απέναντι στα Ευρωπέη…
Η επιβίωση μας εναπόκειται πλέον στον πατριωτισμό των Ελλήνων.
Οσο για την οικονομική μας επιβίωση, θα τα καταφέρουμε, αρκεί να υπάρχουν Γερμανοί να γράφουν τέτοια άρθρα που θα μας κρατούν ενωμένους.
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
πούλησα την ψυχή μου στις έναστρες νύχτες στάχτη την σκόρπισα ανάμεσα στους ψιθύρους της θάλασσας
ουρανόθεν απεπέμφθη ο άγγελός μου να οδηγήσει άδειο το σώμα στη μήτρα που το γέννησε
Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1910 σε μια μικρή πόλη της Μαντζουρίας κοντά στο Χαρμπίν , και τεσσάρων χρονών έφυγε με την οικογένειά του για την Κεφαλλονιά, απ΄όπου κατάγονταν οι δικοί του. Όταν πήγαινε στο Δημοτικό η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, κι εκεί ο ποιητής συνέχισε το Δημοτικό και τέλειωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο. Το 1928 έδωσε εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή αλλά την ίδια χρονιά αρρώστησε βαριά ο πατέρας του και αναγκάστηκε να δουλέψει. Εργάστηκε στην αρχή μερικούς μήνες σε ναυτικό γραφείο,κρατώντας τα λογιστικά βιβλία, και τον επόμενο χρόνο, αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα του,μπαρκάρισε ναύτης στο φορτηγό Αγιος Νικόλαος. Αρχικά ήθελε να γίνει καπετάνιος, μα ήδη είχε χάσει αρκετά χρόνια στις περιπλανήσεις του και το δίπλωμα του ασυρματιστή ήταν η πιο σύντομη λύση. Πήρε το δίπλωμα το 1939 αλλά ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Πήγε στρατιώτης στην Αλβανία κι έμεινε ξέμπαρκος στην Αθήνα, τα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής. Ξαναμπαρκάρισε το 1944 και ταξίδεψε αδιάκοπα, ως ασυρματιστής στα εμπορικά και επιβατικά καράβια. Ετσι είχε την ευκαιρία να γυρίσει όλο τον κόσμο και να γνωρίσει τις ανοιχτές θάλασσες, τα εξωτικά λιμάνια και να αντλήσει από τις άμεσες εμπειρίες του το υλικό για την ποίησή του. Επιστρέφοντας απ' το τελευταίο του ταξίδι κι ενώ ετοίμαζε την έκδοση της τρίτης συλλογής του πέθανε ξαφνικά από εγκεφαλικό επεισόδιο το Φεβρουάριο του 1975, ενώ ήδη είχε προφητεύσει το θάνατό του: "Κι εγώ που τόσο πόθησα μια μέρα να ταφώ σε κάποια θάλασσα βαθειά στις μακρυνές Ινδίες, θα έχω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες"
Από παιδί ένιωσε ακατανίκητη έλξη για τη θάλασσα γι' αυτό και έγινε ναυτικός.Τα ποιήματά του έχουν έχουν πλαίσιο τη θάλασσα και θέμα τη σκληρή ζωή των ναυτικών. Ωστόσο για τον Καββαδία,που είναι ιδανικός εραστής "των μακρισμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων" η θάλασσα είναι ένας μαγικός κόσμος. Από αυτή αντλεί δύναμη και αγάπη για τον άνθρωπο. Δεν ευτύχησε να ακούσει μελοποιημένα τα ποιήματά του.
Ελπίζουμε φέτος το 2010 να ανακηρυχθεί ΕΤΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑ.
P.Picasso: "Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν" 1907 ---------------------------------------------------
- Ποιητή, δεν θες τα χάδια μου απόψε;
- Δεν είναι αληθινά. Τα φοβάμαι !!! - Εγώ, πουλάω το σώμα μου αληθινά ακριβά
Μη φοβάσαι !! Εσύ.. την ψυχή σου Ποιητή ευτελίζεις δωρεάν σε συναθροίσεις και σε καφενεία. Σε άγνωστα σαλόνια ξένα σώματα τις λέξεις σου διαμελίζουν. ..........................................
Είμαστε, Ποιητή μου Πόρνες, Χαμίνια μέσα στην πόλη αυτή
Φυλακισμένοι.
..........................................
- Τί αξία όμως μπορεί να έχει ένα φυλακισμένο σώμα;
