ΟΝΕΙΡΟΔΑΝΕΙΑ

Καλημέρα, πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω κύριε, απάντησε με ένα πλατύ χαμόγελο η νεαρά υπάλληλος, θα ήθελα ένα δάνειο για κάλυψη των προσωπικών μου ονείρων, παρακαλώ απευθυνθείτε στη συνάδελφο της καταναλωτικής πίστης, το θέλω για την ασφάλεια των ονείρων μου παρατήρησε ευθαρσώς ο υποψήφιος δανειολήπτης. Φοβάμαι να τα αφήσω μόνα τους, κινδυνεύουν ανά πάσα ώρα και στιγμή στις αγορές του κόσμου. Τον τελευταίο καιρό δεσποινίς μου, οι αγορές με φοβίζουν, έχουν γίνει ονειροδιψείς και ονειροφάγες, μπορούμε να σας δανείσουμε και όνειρα κύριε απάντησε η δεσποινίς μεταφέροντας το χαμόγελο από τα χείλη στα μάτια της, το ισοζύγιο της τράπεζάς μας μας δίνει και αυτή τη δυνατότητα, τα δε αποθεματικά μας είναι εξίσου ικανοποιητικά όπως βεβαίωσε προσφάτως και η Κεντρική Τράπεζα Ονείρων (Κ.Τ.Ο). Μπορούμε να σας παρέχουμε δε ένα εξαιρετικά χαμηλό επιτόκιο. Το δέλεαρ του χαμηλού επιτοκίου που έριξε η νεαρά υπάλληλος του φάνηκε εξαιρετική ιδέα την ίδια ώρα που με την άκρη του ματιού του διαπίστωνε ότι η δεσποινίς είχε μεταφέρει το χαμόγελο στην άκρη των δαχτύλων της που ακουμπούσαν πλέον τα πλήκτρα του υπολογιστή. Ο χρόνος αποπληρωμής ενός ονειροδανείου… δεσποινίς, κοντοστάθηκε ο υποψήφιος δανειολήπτης, μπορείτε να το αποπληρώσετε σε όσες δόσεις επιθυμείτε κύριε, κι αν καθυστερήσω μια δόση… ψέλλισε πάλι συνεσταλμένα ο υποψήφιος δανειολήπτης, θα καταστούν όλες ληξιπρόθεσμες και θα πρέπει να επιστρέψετε τα δανεισθέντα όνειρα με τόκο υπερημερίας, των τόκων ανατοκιζομένων περαιτέρω, απάντησε η νεαρά αποσύροντας το χαμόγελο των δαχτύλων της από το πληκτρολόγιο, εσείς όμως δεν έχετε τέτοια πρόθεση, συμπλήρωσε και άλλαξε τη θέση των ποδιών της κάτω από το γραφείο, τακτοποιώντας με μια διακριτική κίνηση το μήκος της φούστας. Θα κληθώ να επιστρέψω δηλαδή και όσα δεν έζησα, τόλμησε να ρωτήσει , προσθέτοντας δε σε αυτά και όσα δεν ονειρεύτηκα, συμπλήρωσε ο υποψήφιος δανειολήπτης. Από τη στιγμή που σας παρέχουμε τα όνειρα κύριε, είστε υποχρεωμένος να τα ζήσετε, αλλιώς μη τα παίρνετε, αρκεστείτε σε όσα εσείς έχετε ή μπορείτε να δημιουργήσετε απάντησε η δεσποινίς και ίσιωσε μια τούφα απου είχε πέσει στα μάτια της. Αν πάλι νομίζετε ότι δεν μπορείτε να αντεπεξέλθετε, συνέχισε η δεσποινίς,μετά από μια μικρή στιγμή κοινής αμηχανίας, μπορούμε να σας πουλήσουμε το πρόγραμμα της μετά θάνατον αποπληρωμής του δανείου, συμπλήρωσε μεταφέροντας ξανά το χαμόγελο θριαμβευτικά στα χείλη της και σταυρώνοντας τα δάχτυλα μπροστά στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή. Και… πώς, πώς θα γίνει αυτό, ρώτησε ο υποψήφιος δανειολήπτης, μα φυσικά υποθηκεύοντας τα όνειρα των παιδιών σας, το προτείνουμε πάντα ανεπιφύλακτα στους πελάτες μας κατέληξε η νεαρά υπάλληλος της τραπέζης και έδωσε την πένα στα χέρια του υποψήφιου δανειολήπτη χαμογελώντας πλατιά.

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ

Auguste Rodin: "Το Φιλί" 1886

-------------------------------------------------------------------------------------

Διαφορετικό του κάθε φιλιού το αποτύπωμα
ανακάλυψαν οι επιστήμονες

Σκέψου αλήθεια να υπήρχε δίπλα στη φωτογραφία
αντί του δακτυλικού,
το αποτύπωμα του φιλιού σου !!!

Η Σήμανση εύκολα θα ανακάλυπτε
τον θύτη του εγκλήματος..

PARIS

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Dante Gabriel Rossetti 1872 "Beatta Beatrix" Birmingham Museum and Art Gallery Αγγλία


-------------------------------------------------------------------------------------

Παρίσι 15 Μαΐου 1980

Πίναμε με τον Μάριο σιωπηλοί τον πρωινό μας καφέ στο μικρό διαμέρισμα της Rue Bonaparte γύρω από το τραπέζι της κουζίνας το οποίο καταλάμβανε μια μαύρη μακέτα από papier masse και γυαλί . Έξω, πάνω από την πρωινή ανοιξιάτικη δροσιά του Παρισιού, διαγράφονταν ο τρούλος του Palais du Loubre και ο ήλιος που πάλευε με την ομίχλη σε λίγο θα χάιδευε ζεστά με τις ακτίνες του τα μπρούτζινα και επίχρυσα αγάλματα του κτιρίου βάζοντας τη δική του πινελιά. Τα γκαρσόνια στο Cafe des Flores είχαν ήδη τοποθετήσει τα τραπεζάκια στην αίθουσα και το πεζοδρόμιο και οι πρώτοι πελάτες είχαν πιάσει “στασίδι” διαβάζοντας τις πρωινές τους εφημερίδες, τονώνοντας την ψευδαίσθησή τους με κάθε γουλιά καφέ. Στο παρκάκι απέναντι από την εκκλησία του Saint Germain de Pres Paris κυριαρχούσε ο ήχος και η δροσιά της κρήνης μαζί με τα τιτιβίσματα των πουλιών στα δένδρα που αδιαφορούσαν για τη ματαιοδοξία των ανθρώπων και τις ψευδαισθήσεις τους.

Δυο τεράστια κόκκινα γυναικεία χείλη σηματοδοτούσαν την είσοδο του κτιρίου που δέσποζε πάνω από έναν μεγάλο κήπο με λαβυρινθώδεις διαδρόμους γεμάτους επάλληλους καθρέπτες που αντανακλούσαν τον λαβύρινθο και πολλαπλασίαζαν το είδωλό του. Δεξιά και αριστερά της εισόδου υπήρχαν μαύρα αγάλματα με ακαθόριστες μορφές, θολές σιλουέτες έριχναν τη σκιά τους πάνω στα κεντρικά σκαλοπάτια του κτιρίου που οδηγούσαν στα δυο κόκκινα χείλη. Το μαύρο κυριαρχούσε σε όλες τις επιφάνειες του κτιρίου και αντανακλούσε σκληρά το φώς του Παρισινού ουρανού που άρχιζε να ξεπροβάλλει ντροπαλά στο δωμάτιο από το παράθυρο της κουζίνας. Πίσω από τα κόκκινα χείλη της εισόδου, το Παλάτι του Θανάτου απλωνόταν σε πολλά επίπεδα, κλιμακωτά σε ανοδική κατεύθυνση και κυκλικά γύρω από τη μεγάλη αίθουσα που στο κέντρο της ορθώνονταν περίτεχνα ο ασημένιος Θρόνος του Θανάτου. Γύρω από την κεντρική Αίθουσα απλώνονταν ακτινωτοί διάδρομοι, σαν τις λεωφόρους του Παρισιού που ξεκινούν από την Αψίδα του Θριάμβου, έχοντας εκατέρωθεν μαύρα δωμάτια, άλλα ψηλότερα και εγγύτερα του Θρόνου και άλλα χαμηλότερα και μακρύτερα . Τίποτα δεν διατάρασσε την χρωματική ισορροπία του μαύρου, εκτός από το ασημένιο στο Θρόνο. Η μορφή Του απουσίαζε ως υλική υπόσταση, αλλά το έργο υποδήλωνε παντού την παρουσία Του σε όλους τους χώρους του Παλατιού.

Κοιτάζοντάς το σιωπηλά εκείνο το Παρισινό πρωινό, λίγο πριν το μεταφέρω στη Σχολή, προσπαθούσα να φέρω στο μυαλό μου το ξεκίνημα της ιδέας της κατασκευής του Παλατιού. Τίποτα δεν μπορούσε να μου εξηγήσει γιατί σκέφτηκα και υλοποίησα μια τέτοια κατασκευή, ενώ κάλλιστα θα μπορούσα να είχα κάνει κουκλόσπιτα με κήπους και πράσινα χαρωπά παρτέρια. Καμία λογική εξήγηση δεν μου ερχόταν στα μυαλό, τίποτα που να δικαιολογεί την απόφασή μου. Μια απόκοσμη έλξη κίνησε το μυαλό και τα δάχτυλά μου στη σχεδίαση και την υλοποίηση του έργου, μια έλξη που έτσι απροσδιόριστα ήρθε πολλές φορές από τότε στη ζωή μου υπενθυμίζοντάς μου πάντα το πεπερασμένο της και ορίζοντάς Τον ως δύναμη Ζωής και όχι ως δύναμη αφαίρεσης της Ζωής.

Τώρα που το σκέπτομαι, είναι αλήθεια, ίσως τότε να μη τα είχα δει όλα αυτά που σας λέω και ασυνείδητα να είχα προχωρήσει στην κατασκευή του Παλατιού οδηγούμενη απλώς από αυτή την απροσδιόριστη έλξη που ήταν χαραγμένη σε κάποιο από τα εκατομμύρια γονιδίων του DNA μου, σε κάποιο αρχέγονο γονίδιο ενός μακρινού μου προγόνου που κληρονόμησα.

Σήμερα όμως, ύστερα από μια ζωή απαλλαγμένη από φόβους και περιορισμούς αντιλαμβάνομαι ότι η δύναμή Του με οδήγησε να το φτιάξω απλά για να μου υπενθυμίζει το χρέος μου: Να αγαπώ την ελευθερία της Ζωής μέχρι Θανάτου.…

Το στρίγγλισμα των φρένων και η μυρωδιά του καμένου ελαστικού πάνω στην άσφαλτο στάθηκε μπροστά μου, στη μέση του δρόμου, εκείνο το φθινοπωρινό πρωινό σε μια μουντή επαρχιακή πόλη που την κάλυπτε η ομίχλη.

Μάλλον μου χάρισε ακόμη Χρόνο να σας διηγηθώ κι άλλα παραμύθια.

Είναι η αμοιβή μου για το Παλάτι που εγώ Του χάρισα.

Η ΠΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Βλάσφημη απόψε η πόλη
με τα φώτα της κόκκινα
και τα φιλιά κρυμμένα
στα σκοτεινά πεζοδρόμια
και να βρέχει όπως τότε
που έκρυβες το πρόσωπο
μη τα μαλάματα του Χρόνου βραχούν
και ξεθωριάσει η αντανάκλασή τους.

Βλάσφημη απόψε η Νύχτα
δεν μπορεί να εννοήσει την μετριότητα
Μεγάλη η ίδια
περιτρυγυρισμένη από ανθρώπους μικρούς
Δεν μπορώ τις μικρές αρετές τους
ούτε το χλωμό φώς των ματιών τους
Ψαχνω το φως το καθάριο
φυλακισμένο στη νεότητα της Σιωπής
πίσω από δάχτυλα-κάγκελα
με δαχτυλίδια σκαλισμένα
από αμαρτίες μεγάλες.

Αυλάκια ρυτίδες ο έρωτας χάραξε
να δεχθούν της βροχής σου το δάκρυ
απόψε που η Νύχτα στην πόλη αγρυπνά
κι αντιστέκεται στη μέρα
των ανθρωπίνων αρετών και υποκλίσεων
κυοφορούσα τη Μοίρα μας.

ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.......

Διαφημιστικό σπότ της Εφορίας της Πολιτείας της Πενσυλβάνια στην τηλεόραση.
Ας ετοιμαστούμε για τα χειρότερα....


ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

ΧΡΟΝΟΣ

Salvador Dali
---------------------------------------

Τικ-τακ, του ρολογιού η κίνηση
το τικ, πατάει εδώ
για να βρεθεί στο χθές
ανοίγοντας το μέλλον
στο τακ του ήδη παρελθόντος μας.

ΑΠΟΥΣΙΑ

Στην εποχή της τσιγαροαπαγόρευσης

Το τσιγάρο μου αργά καπνίζω
όσο τ΄ άστρα μου μιλάνε,
όσο σε σκέφτομαι και ανεμίζω
τα χέρια μου που το κρατάνε

Τί σημασία έχει η αιτία
αν θα πεθάνω νέος ή σοφός
ο θάνατος αναιτιώδης δικαιοπραξία
που υπογράφεις πριν ακόμη δεις το φως

Το τσιγάρο μου όσο καπνίζω
θα ερωτεύομαι, θα νοσταλγώ
το όνειρο που πια δεν το ορίζω
αλλά μου χάραξε τον δρόμο με καπνό

Θα πεθάνω μια νύχτα, θα δεις
σε έναν αμμόλοφο μακρυά στην Τυνησία
δεν ξέρω αν θάναι αιτία ο καπνός
ή που δεν άντεξα του κόσμου τη βλακεία.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

Pierre-Auguste Renoir, 1886, Nature Morte a L΄Orange et Sucrier, Collection privee

Η καταιγίδα κόπασε

εν΄ άστρο ξεπροβάλλει

ήλθε η αγάπη κι έσταξε

στα χείλη πορτοκάλι

ΜΑΝΟΣ

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ