ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Κωνσταντίνος Παρθένης (1878-1967), «Μεγάλο γυμνό (Εύα)»
-----------------------------------------------------------------------------------

Ο καπνός του τσιγάρου

αναμνήσεις δαχτυλίδια

στον αέρα φορά

κι απ΄ των δαχτύλων την άκρη

ένας ήλιος δειλά προσκυνά

κάποιας νύχτας περασμένης

το δάκρυ

* * *

Τα φώτα καθώς σβήνουν

στους τοίχους,

παίρνουν μαζί

τα φιλιά τους.

Οι γυναίκες που μείνανε μόνες

χαϊδεύουν της νύχτας που φεύγει

τους ήχους

κι αγκαλιάζουν σφιχτά

τη σκιά τους

* * *

Οι γυναίκες μείνανε μόνες

στην άκρη μιας σιωπής

που ραγίζει

της πόλης τα τείχη.

Αν κοιτάξεις πίσω από τζάμια θολά

ίσως δείς της ζωής τους

την τύχη.

* * *

Μουσικές

Φώτα

Σκιές

Μεταλάβαν στα σώματα πάνω

Μη ζητήσεις να δεις τις πληγές

Έχουν μείνει ανοιχτές και σε χάνω.

Χ.Λ 2009

Το Σύνταγμα της Hδονής

Photo by Scorpios: Από έναν τοίχο ξενοδοχείου στην Ιθάκη
---------------------------------------------------------------------------------

Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.
Όλοι οι νόμοι της ηθικής - κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι - είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη αφήσης καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξη. Mη πιστεύης ότι καμία υποχρέωσις σε δένει. Tο χρέος σου είναι να ενδίδης, να ενδίδης πάντοτε εις τας Eπιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. Tο χρέος σου είναι να καταταχθής πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις της κακώς καμωμένης κοινωνίας. Mη λέγης, Tόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω. Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσης ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Hδονή. Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνη το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη απατηθής από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος. H υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας. Kαι επί τέλους όταν πέσης εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή. Όταν περάση η κηδεία σου, αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Μια ομίχλη

Photo by Scorpios - Λίμνη Κερκίνη
-----------------------------------------------------------------------------------

Αισθάνομαι μια ομίχλη
να γκριζάρει παράθυρα
και να υψώνει αόρατο τοίχο

Που νάσαι;

Ψηλαφώ σταγόνες
και ρουφάω στιγμές
σε υπόγειο δίκτυο αναμνήσεων

Πού νάσαι;

Σκυφτή ίσως πίνεις καφέ
με κόκκινα αποτυπώματα στο φλιτζάνι
ενός πρωινού παρελθόντος

Πού νάσαι;
Πώς ζεις;

Το γκρίζο κρύβει το γκρίζο
τις πληγές και τους λεκέδες
της νύχτας

Σε άυλο κάστρο Πολεμιστή Δροσουλίτη
μάχεσαι στους αιώνες Σκιές
και τη νύστα του Χρόνου

Πού νάσαι;
Πώς ζεις;

Ακόμα κοιμάσαι;

Χ.Λ 2009

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής......

Photo by Scorpios 09
----------------------------------------------------------------------------------

... Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα!
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα
Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

Οδυσσέας Ελύτης

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ

Photo by Scorpios 2008
---------------------------------------------------------------------------------

Ι

Ατέλειωτο ταξείδι λευκών γλάρων
Το πέρασμα της θύμησης
Από την ηλικία της μελαγχολίας
Στο ακροπάτημα των κοριτσιών
Πάνω στα φύλλα των ερώτων τους

Έφηβοι ζητιανεύουν το φιλί.

ΙΙ.

Απογευματινοί ψίθυροι
Στους αμπελώνες των ανθρώπων
Το γυμνό σου κορμί
Φωτίζει τα κλινοσκεπάσματα

Σταφύλι στα χείλη του αγοριού

ΙΙΙ.

Η ηδονή που αφέθηκε
Στους επτά ουρανούς
Φωνάζει:

Ένας είναι ο ουρανός των πουλιών.

ΙV.

Γυναικείες φωνές πολιορκούν
Το αργό λίκνισμα των άστρων

Κι αυτά τα γιομάτα φεγγάρια
Είναι μονάχα για να μας σκοτώνουν.

V.

Η αυγή παζαρεύει την καινούρια μέρα
Πάνω στα γυμνά στήθη της κοπελιάς

Στην άκρη του λευκού σεντονιού.

Θεσσαλονίκη Νοέμβρης 1986
Χ.Λ

Αντιστροφή των εικόνων

Photo by Scorpios
-----------------------------------------------------------------------------

Ανάσκελα ξαπλωμένη στη υγρή άμμο
του Σεπτεμβρίου
κοιτάς το γαλάζιο πέπλο
και τη γραμμή που αφήνει πίσω της
η κουκίδα του αεροπλάνου..

Το βλέπεις ύστερα σαν θάλασσα,
σαν ρότα πλοίου που αφήνει πίσω
το λευκό αποτύπωμά της..

Αντιστρέφεις τις εικόνες
με την ταχύτητα των βλεφάρων σου

Ουρανός,αεροπλάνο - Θάλασσα, πλοίο

Θάλασσα,αεροπλάνο- Ουρανός,πλοίο

Θέλεις να ουρλιάξεις !!

Όποια εικόνα κι αν διαλέξεις
η υγρασία στην πλάτη
σου υπενθυμίζει
Tην ακινησία του ταξιδιού σου...

Χ.Λ 2009

Οσφρήσεως Μνήμη

Photos by Scorpios
----------------------------------------------------------------------------------

Καταντήσαμε την τέχνη μας
αρωματοπωλείον
Μεθάς εντός του
απ΄τα πολλά φρου - φρου
κι αρώματα.

Σα βγεις στο πεζοδρόμιο
της μύτης σου η μνήμη τα ξεχνά

Η ΚΡΥΦΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Της καρδιάς σου η Κρυφή Πολιτεία

δεν έχει φώτα, λεωφόρους, πλατείες και τρένα
Μια στροφή έχει μόνο και κλόουν με φάτσα αστεία
που γελά, που δακρύζει, που χορεύει για σένα.

Δεν κοιμάται ποτέ μες τα μπαρ της τη νύχτα
με καπνό, με τσιγάρα, με ποτά, δίχως νύστα,
την ανατολή περιμένει, τη στροφή να φωτίσει
και τη γόβα στο γκάζι, τη ζωή να μετρήσει

Της καρδιάς σου η Κρυφή Πολιτεία
δεν έχει φώτα, λεωφόρους, πλατείες και τρένα
Μια στροφή έχει μόνο που την παίρνεις με χίλια
μια στροφή που γελά, που δακρύζει, που χορεύει με σένα.

Χ.Λ 2008

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΡΕΜΒΑΖΕΙ

Βυθίζεσαι

Σε πηγάδια απύθμενα
και σε κόσμους υπόγειους

Όπου καθρεπτίζεται
ο μικρός ασημένιος δίσκος του φεγγαριού

Ως χάσκουσα οπή διαφυγής

Στα ακύμαντα νερά
Της καθημερινής Θλίψης.

Χ.Λ 2009

ΑΣΦΑΛΩΣ Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Photo by Scorpios - Λήμνος
--------------------------------------------------------------------------


Ασφαλώς η θάλασσα έχει αφτιά, όμοια με εκείνα

του γαϊδάρου

Ο θόρυβος των πετεινών δεν τ΄αγγίζει

Ακούνε μονάχα τις άλικες εικόνες του ήλιου

στην ανατολή και τη δύση

Για τ΄άλλα αδιαφορούν

Για τ΄άλλα κάθεται πλάι τους ένας γκρεμνός

να τα προφυλάξει

Κι έτσι η θάλασσα κοιμάται ήσυχη

Κι είναι μια αιώνια νύφη για όσους μπορούν και

τη βλέπουν γυμνή. 

Γιώργος Σαραντάρης "Στη δόξα των πουλιών" Ικαρος Εκδοτική Εταιρία

Η ΑΓΑΠΗ

Photo by Scorpios 2009
-------------------------------------------------------------------------------

Η Αγάπη ρυθμίζει

της εφίδρωσης το ρυθμό

των παλμών και της όρασης

Την επανάσταση

Εισχωρεί στους πόρους του δέρματος

Ταξιδεύει, ονειρεύεται.

Των πεπτωκότων αγγέλων

φροντίζει τα τραύματα

Κατοικεί

σε ρημαγμένες από σεισμούς ηφαιστείων

Πόλεις

Επί Ξύλου κρεμάται

Και επί εκρήξεων άστρων ζωγραφίζει

της επιθυμίας τη γέννηση.

Σε βυθούς ωκεανών

χαϊδεύει τα μαλλιά των ναυτών

που χάθηκαν σε ταξίδια

Υπερπόντια

Με μικρά παιδιά συλλαβίζει

κρατώντας στα χέρια

τετράδια σχισμένα

Από πυρά ενηλίκων

Στη λάσπη κυλιέται

κι ύστερα σκαρφαλώνει

με την προσευχή αντάμα

Σ΄ ουρανούς ανίερους

Σε απόκρημνες ακτές

κι από γλάρων φωλιές

Αγναντεύει το πέλαγο

Με τα χαμίνια του δρόμου

αλητεύει

Στις παρυφές μιας κόλασης

λουσμένη με το φως

ανθρώπων που την πλήγωσαν

Ω Αρχέγονη Θεά !!!

Μοναχική πεταλούδα

Της Άνοιξης.

Πολύχρωμε τσαλαπετεινέ

των άνυδρων χωραφιών

Του Καλοκαιριού.

Του Φθινοπώρου

το πρώτο το δάκρυ.

Φωτιά χειμωνιάτικου κεραυνού

Στα υγρά δάση του Αμαζονίου.

Του Χρόνου Εσύ

Αδελφή, θυγατέρα

Συστατικό των λιμνών

Των ποταμών, των ορέων.

Των ανθρώπων που μισούν,

Που ερωτεύονται,

Που ξεχνούν,

Που θυμούνται.

Κραυγή!

Σιωπή!

Μουσική!

Πόλεμος!

Θάνατος!

Σε συναντώ σε ναούς

Αρχαίων θεών.

Σε σκουριασμένα εκκλησάκια

εθνικών οδών

Και σε χάνω…

Σε σταθμούς τρένων

Που ξεκινούν για καινούρια ταξίδια

Με μια θέση πάντα κενή

…… Για Σένα.

Χ.Λ 09