Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

ΣΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΛΙΜΑΝΙΑ




Στου  κόσμου τα λιμάνια που μεθάς
ξέχασες κείνο το πουλάκι  το μικρούλη
που σου μάθε το όνειρό σου να φυλάς
και να ρουφάς τη γλάστρα στο πεζούλι

Τι κι αν ξεκίνησα να γίνω ταξιδιάρης
τι κι αν προσπάθησα να μοιάζω δυνατός
όσα κι αν έβαλα στου  κόσμου τη μασχάλη
κομμάτια γίνανε και θάνατος γλυκός

Κι εσύ πενθείς τις μέρες που όλο βρέχει
και μες τα κύματα βουλιάζεις τα λευκά
γιατί η ζωή επιστροφές  δεν έχει
μόνο αναμνήσεις και όνειρα νεκρά

Στου κόσμου τα λιμάνια που γερνάς
τη ξυραφιά μαθαίνεις της ελπίδας
ανθρώπους που αγάπησες θα τους ξεχνάς
καθώς να  ξεθωριάζει η μνήμη της λεπίδας.

Τι κι αν ξεκίνησα να γίνω ταξιδιάρης
τι κι αν προσπάθησα να μοιάζω δυνατός
όσα κι αν έβαλα στου  κόσμου τη μασχάλη
κομμάτια γίνανε και θάνατος γλυκός





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου